Zespół Ménière'a: dwie historie

Fragment rozdziału „Inne zastosowania i ich wyniki” z książki TOMATIS — Une expérience à partager (Juan Antonio Timor Pineda i Chaime Marcuello Servós). Przedstawione bez podawania nazwisk, z poszanowania prywatności pacjentów.

Zespół Ménière’a łączy intensywne zawroty głowy, utratę słuchu i szumy uszne; pojawia się bez ostrzeżenia i może prowadzić do niepełnosprawności. Książka opisuje dwie drogi.

Kobieta około pięćdziesiątki żyła przykuta do łóżka, gdyż zawroty głowy nie pozwalały jej wstać, prowadzić samochodu ani pracować. Po około sześćdziesięciu sesjach Tomatisa zawroty ustąpiły; utrata słuchu w lewym uchu wyraźnie się zmniejszyła, a szum stał się niezauważalny. Poza poprawą fizyczną autorzy odnotowują zmianę spojrzenia na własne życie.

Młody mężczyzna około dwudziestki, o wzorowej drodze uniwersyteckiej i szaleńczym rytmie życia, pewnego ranka nie był w stanie wstać. Dwa miesiące konsultacji specjalistycznych niczego nie zmieniły. Przy trzydziestej sesji, piszą autorzy, odzyskał swoje życie — i zrozumiał coś, czego lekarze mu nie powiedzieli: jego ciało przemówiło przed nim.